கவிதை - காக்கைப் பொழுதுகள்

காக்கைப் பொழுதுகள்
-----------------------------------
செங்கான் கார்முகில்


இந்த இரண்டு மாதங்களாக
தனியாகவும் கூட்டாகவும்
என்னைநோக்கி வந்துகொண்டே
இருக்கின்றன காக்கைகள்.
தோளில் அமர வருவதுபோலவும்
எம்மிடமிருந்து எதையோ பெறுவதுபோலவும்
அரவமற்று நீந்தி வருகின்றன.
இதோ வந்துவிட்டேன் என்பதைப்போல
பின்னிருந்து முந்திப்போய்
எதிர்படும் சுற்றுச்சுவரிலோ
தொட்டிக் கங்கிலோ
அமர்ந்துகொண்டு பார்க்கின்றன.
இப்படியெல்லாம் தென்படாத வேளையில்
ஏதேனுமொரு மரத்திலிருந்தோ
மறைவிடத்திலிருந்தோ
குரல் கொடுக்கின்றன.
எதேனுமொரு யோசிப்பில்
நடந்துகொண்டிருக்கும் தருணங்களில்
முகத்திற்கு வெகு அருகாமையில்
விசிறியபடி குறுக்கிட்டும் போகின்றன.
மரத்தடிகளில் அமர நேர்ந்தால்
மிக உரிமையாக எச்சமிட்டுவிட்டு
அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கின்றன.
மூன்று தினங்களுக்கு முன்
பெய்த மழையின்போது
நான்கைந்து காக்கைகள்
தாழ்வாரத்தை கிளையாக்கிக்கொண்டன.
ஒரு மனிதன் அருகில் இருக்கிறான்
என்ற எண்ணம் கிஞ்சிற்றுமற்று
மாடியில் தேங்கிநின்ற மழையை
தரைமட்டமாக அலகு சாய்த்து
உண்ணுகிறதொரு காக்கை.
நாள்முழுக்க வராதுபோன நேற்று
கனவில் வந்து கரைந்து தள்ளிவிட்டன.

என்னடா இதுவென்றோ
ஏன் இப்படியென்றோ
யோசித்ததுமில்லை

காக்கையோ குருவியோ
வேறெந்த ஜீவராசிகளுமோ
ஒரு மனிதனை நோக்கி
வராமல் போனால்தானே
யோசிக்கவேண்டும்!